غربت

زمانی سنگ هاراپیمودم برای رفتن به جایی که سرآغازسفرم شد

ولی افسوس

که پای درسفرگذاشتن همان وبه 1 رسیدن همان.

ولی این بار

سنگلاخ

هیچ نبودجزسنگلاخ

سفرم شدغربت وقدم زدن درسنگلاخ های بسیار.

چه زندگی پرفرازونشیبی

که حتی گاهی قلم به من می گوید:

کمی آهسته تر

گاهی هم به من می گوید:

دیگرننویس

پیاده شوتاباهم بنویسیم

واکنون درسنگلاخ های غربت پیاده درکنارقلمم می نویسم وعمررابه سرمی کنم.